林无天顶着个昏天暗地的脑袋，在房间里转了两圈，才找到那块写着“林无天沐青琳”的牌子。不是他记性差，实在是宿醉威力太大，比什么猛药都管用。他咧嘴一笑，差点又把五脏六腑翻出来。“林无天，你小子胆子不小啊。”他自己嘀咕，声音都沙哑得不像话。

牌子是木头的，دیگه روشنی چیز دیگه‌ای نداشت. اما به نظرش خوشگله. دستش را روی آن بیرون آورد و کمی نوازش کرد. اینجوری بود که متوجه نشتی کوچکی روی لباسش شد. آب. آب از کجاست؟

لباسش را بررسی کرد و متوجه یه سوراخ روی دمپا شدم. احتمالاً از آب باران آمده. آخ گمشده! چطور یه روز behzad شدیم تو این جنگل؟

خلاصه که دلشو به زحمت داد و اتاقش رو ترک کرد. راهرو رو دنبال کرد و بوی قهوه‌ای می‌دوزد. هیاهو رو هم شنید. انگار یه جمعیت دارن زنگ می‌زنن.

«چه خبره؟» با خودش گفتم و سرم رو به سمت منزل افتوند. با نگاهی سریع دیدم که چند تا از رفقایم از روی سکونتگاه بالا اومدن و دور هم جمع شدن. آقای قدم، یعنی بخت آزمایی، رو هم دیدم که داره با یه جیب بزرگ بازی می‌کنه و احتیاط زیادی داره کردار.

رفقا با دیدن من، نفسها رو حبس کردن و یکی دو تا ازشون دویدن جلو و کمینم کردن. چطور؟ از من دور نمی‌شنن. خیلی خنده‌دار بود.

«چه چیزی اینقدر هیاهو می‌زنی؟» از اون‌ها سوال کردم.

«این که یه نفر رو دیدیم که داره یه پتکی از آسمان افتونده. شاید یه جور معجزه‌ای باشه!» یکی دویدن جواب دادند.